Op de vlucht voor een winkel vol Nederlanders en gillende kinderen steek ik de straat over — en loop een ruimte binnen met een gietijzeren drukpers, lege waslijnen en een man die zijn winkel al een jaar en één dag heeft. Ik was niet van plan te huilen.

Ik sta oorbellen te bekijken op de markt in Figeac als een wildvreemde dame me op beide wangen kust. Pas veel later besef ik dat het de mevrouw van de gelekte wasverzachter uit de supermarkt is. Hoe ontkom je aan een Frans kletspraatje op standje mitrailleur?

Verbouwen, warme zomerdagen en pizza op het Franse platteland. En net als je denkt alles gehad te hebben, staat er een onverwachte gast op de weg.

Om half twee 's nachts word ik wakker van noodweer boven het huis. Mijn eerste gedachte? De was die nog buiten hangt. De volgende ochtend blijkt dat je sommige dingen niet kunt redden – en dat geeft niks.

Wat begon als een lichtelijk irritant boodschappenritje naar de E.Leclerc, eindigde binnen drie minuten in een ijzingwekkend Romeins waterbassin. Reis mee naar Capdenac-le-Haut, waar de geschiedenisjuf in mij het won van de hongerige moeder, en oog in oog stonden met het legendarische badwater van Julius Caesar.

Als historica hou ik wel van een stukje geschiedenis, maar tijdens een gezinsuitje in Frankrijk had ik niet verwacht dat het verleden zó hard van zich af zou bijten. Een vakantie-ongelukje op een gigantisch granieten kunstwerk linkt direct naar de bloederige mythes van de Egyptische farao's...

Ik zat op mijn nieuwe, beige ribfluwelen bank in het Franse lentezonnetje. De ultieme idylle, dacht ik. Totdat de opgebouwde spanning er ineens in een vloedgolf van tranen uitkwam. Over het moment dat je droomplek je eindelijk dwingt om te voelen.