Kassa 4 en Koude Kriebels: Pootjebaden met Julius Caesar

27 jun
4 minuten om te lezen

We zijn er weer, bij de E.Leclerc in Capdenac-Gare. De enige plek waar ik het hele gezin mee naartoe krijg om boodschappen te doen. Naast dat de winkel gigantisch is en je er alles kunt kopen van tuinmeubels en nagelschaartjes tot verse inktvis, deelt het zijn gebouw met een farmacie, een opticien, een sieradenwinkel en een boekhandel. Maar op een steenworp afstand vind je ook een enorme speelgoedwinkel, Intersport, een bouwmarkt en de Action.

Ik sta te mopperen terwijl ik probeer te glimlachen naar de oude vrouwtjes die zich laten charmeren door Lot in het karretje. Iedereen is foetsie en ik ben wel klaar. Ik miste net een paar houdbare ingrediënten om een fatsoenlijke maaltijd in elkaar te draaien en het brood was alweer op. Ze bekijken het maar. Ik ga naar de kassa. Zodra ik aan de beurt ben, verschijnt het drietal als bij toverslag en er wordt nog wat chips, bier en Madeleines op de band gelegd.

Mijn maag knort en ik weet dat hier een lekker crêperestaurant in de buurt zit. Dus we gaan op pad. Drie minuten later, echt waar! Ik geloofde het zelf ook niet. Rijden we een sprookjesachtig dorpje binnen, Capdenac-le-Haut. Twee meisjes veren op uit verveling. Avontuur!

Zodra ik de auto parkeer, rent Wies vooruit met Jette op haar hielen. Ze vinden een richtingsbordje met daarop de tekst: Fontaine de César. Ik zucht. Eigenlijk heb ik hier helemaal geen zin in, maar de geschiedenisjuf in mij kan deze kans natuurlijk niet aan zich voorbij laten gaan. Kinderen die zich uit zichzelf interesseren voor Romeinen, daar moet je gebruik van maken.

We volgen de middeleeuwse vestingmuren en stuiten op een oude, stenen, steile trap die recht in de flank van de klif is uitgehouwen. Ik sta met Lot op mijn arm en zeg: ‘Ga maar’. Steve heeft er duidelijk geen zin in en staat het uitzicht over de vallei te bestuderen. Zijn logistieke hart is geobsedeerd door het treinknooppunt van Capdenac-Gare. Na een paar minuten zijn ze alweer terug. Te spannend. Ik moet mee. Theatraal zuchtend, want ik kan natuurlijk niet laten merken dat ik het eigenlijk heel leuk vind, geef ik Lot aan Steve. We nemen de ruim 120 treden loodrecht naar beneden. Bij elke bocht denk ik: zijn we er al? Ik snap wel dat ze het spannend vinden; de smalle trap lijkt eindeloos en je ziet niet waar je heen gaat.

Dan ineens zijn we er. En we zien: een donker hol. Nu krijg ik zelfs de kriebels. Stante pede verzint mijn hoofd hele horrorscenario’s waarin dolende Romeinse soldaten ons in de grot lokken en verdrinken. Ik schud mijn hoofd om de gedachten te laten verdwijnen en ben intens gelukkig dat Apple goede zaklampen in de iPhone heeft gemonteerd. Ik schijn mijn licht de grot in en hap even naar adem. We zien een waterbassin dat diep in de zwarte rotsen is uitgehouwen, overdekt door een loodzwaar stenen gewelf. Het is er kil, vochtig en ijzig stil. We staan er sprakeloos naar te kijken. Niemand durft zijn hand in het ijskoude water te steken.

Vanbinnen gniffel ik even; waar een ander een ticket boekt voor een archeologische ontdekkingstocht, sta ik met de geur van E. Leclerc-stokbrood in mijn neus in een Romeins waterbassin.

ProMama Tip

Kinderen die ineens vol verhalen en inspiratie zitten na een historisch avontuur: dat is goud waard. Zorg dat je standaard een klein, blanco notitieboekje en een paar fineliners of kleurpotloden in je tas (of dashboardkastje!) hebt liggen. Schuif daarna direct aan bij de lokale crêperie. Terwijl jij op je welverdiende koffie wacht, kunnen zij de indrukken van die donkere grot direct van zich af tekenen of schrijven, nu het nog vers is. Zo maak je van een spontaan uitstapje een tastbare herinnering.

Strategisch pestkop in de Lot-vallei

Als historica gaat mijn hart hier natuurlijk sneller van kloppen, net zoals destijds op die bloederige middag bij de Steen van Rosetta in Figeac. Want deze vochtige rotsholte is de plek waar de complete Gallische Oorlog werd beslist. Wat ja, we hebben het hier over dé Julius César.

Capdenac claimt – tot grote woede van een rivaliserend buurdorp – de locatie te zijn van Uxellodunum: het allerlaatste Gallische bolwerk dat standhield tegen de Romeinen in 51 voor Christus. De Galliërs dachten dat ze daarboven op hun onneembare rots veilig waren. Ze hadden immers deze geheime, diepe waterbron die hen van onbeperkt drinkwater voorzag.

Maar Julius Caesar was klaar met die eigenwijze Galliërs en zette zijn Romeinse ingenieurs aan het werk. Geen brute stormrammen, maar kinderachtig strategisch pestgedrag: hij liet tunnels onder de rotsen graven om de waterader van de bron om te leiden. Hierdoor droogde de bron op. In Zuid-Frankrijk kan het nogal warm zijn en de Galliërs kregen dorst. Smekend op de knieën gaven ze de Gallische onafhankelijkheid officieel op. Kort hierna gaf Vercingetorix, een Gallische koning uit Auvergne die aan het hoofd stond van de Gallische opstand tegen de Romeinen, zich gewonnen.

Het badwater van de keizer

Steile stenen trap naar Fontaine de Cesar in Capdenac-le-Haut met kind

De legende wil dat Caesar na deze strategische overwinning hoogstpersoonlijk de trap af is gedaald om in dít specifieke bassin het zweet en het stof van de strijd van zich af te spoelen. Een soort overwinningswellness in de oudheid, zeg maar. Nu ik hier zo sta, bij het ijskoude bronwater dat langs de prehistorische rotswanden sijpelt, overvalt me de absurditeit van het Franse leven in de Lot-vallei. Beneden hoor ik in gedachten de scanners van de supermarktkassa’s piepen en discussiëren mensen over de prijs van de nectarines, maar een paar honderd meter hoger sta je in de schaduw waar Julius Caesar de wereldgeschiedenis naar zijn hand zette.

De geschiedenis ligt hier niet in een museum achter glas; het ligt op straat. Niet beschermd, of bewaakt, maar tastbaar en voor iedereen begaanbaar. Terwijl we terug naar boven klimmen, kletst Wies honderduit over alle verhalen die je zou kunnen schrijven over deze plek. Ze is geïnspireerd door Julius Caesars badwater. Mijn moederhart jubelt en mijn historisch hart is zeer tevreden. Hier woon ik gewoon hè!