Ik huil als een meisje

De dag liep tegen de middag en daarmee kwam de markt langzaam ten einde. De meeste mensen op straat gingen richting de terrassen voor een drankje of vroege lunch. De kinderen wilden de ‘reclamewinkel’ in. Het is een snoezig winkeltje met leuke prullaria van de omgeving. Speelgoed, souvenirs en spulletjes waar ze je eigen naam of ontwerp op drukken. Het is hartje zomer en zodra ik binnenkom, hoor ik een Nederlandse moeder tegen haar kinderen kirren over de enorm leuke spulletjes. De kinderen rennen als losgeslagen cavia’s in een marmottenrace door de winkel. Hun vader staat verveeld met zijn handen in zijn zakken ongeduldig op zijn voeten te schommelen. Hij doet me denken aan mijn docent economie. Die stond ook altijd zo te wiebelen als hij wilde dat vijf havo zich minder met elkaar en meer met zijn les zou bemoeien.

Terwijl ik deze herinnering van me af probeer te schudden, komt er nog een stel met kinderen binnenlopen. Bekenden van het eerste stel.

Ik zie de eigenaresse zuchten en glimlach naar haar. Wij gaan plaatsmaken. Er zijn hier te veel Nederlanders.

Aan de overkant van de straat valt mijn oog op een etalage. Het is een vreemd geheel. Witte vitragegordijnen, een kastje met wat boekjes, een standbeeld van een houthakker met een bijl en een zaaiende boerin, planten en drukwerk. Het lijkt oud, maar de kleuren zijn helder en de afbeeldingen modern.

Ik ben al ik weet niet hoe vaak langs dit winkeltje gelopen, maar heb het nog nooit gezien. Als ik binnenkom, ruik ik de scherpe geur van inkt en zie ik waslijnen met lege knijpers gespannen door een groot gedeelte van de ruimte, die voornamelijk gevuld wordt door een enorme, ouderwetse gietijzeren drukpers. Zoiets heb ik alleen nog in geschiedenisboeken gezien. Ik sta er even stilletjes naar te kijken.

Ik ben een beetje in de war, want de ruimte heeft ook wat weg van een huiskamer, met een salontafel en luie stoel. Maar het is tegelijkertijd ook een artistieke werkplaats met kwasten, gereedschap en papieren. Terwijl ik sta te gapen, voel ik me een voyeur. Alsof ik per ongeluk het atelier van een kunstenaar ontheilig. Ik kijk achterom naar de deur en zie aan de andere kant van het pandje een kast met prachtige handgedrukte en -gebonden notitieboekjes staan.

‘Bonjour’. Ik schrik op uit mijn gedachten en kijk in de zachte ogen van Clément. Hij staat wat ongemakkelijk achter de balie en ik schenk hem in eerste instantie niet veel aandacht. Ik vraag naar de eigenaar. Tot mijn verbazing is het de schuchtere man die voor me staat. Zijn haar is half lang, maar verbergt niet het zilveren ringetje in zijn oor. Hij legt me uit dat hij het hele drukproces van het maken van het ontwerp, de mal en de afdruk zelf doet en graag samenwerkt met andere kunstenaars.

‘Je winkel is een droom’, complimenteer ik hem.

‘Dank je.’ Hij lacht schuchter. Hij schuift me een handgedrukt visitekaartje toe. Als ik het aanneem, voel ik tranen over mijn wangen lopen. Beschaamd veeg ik ze weg. Wat ervoor zorgt dat ze alleen maar harder gaan stromen. Mijn hemel, wat stom! Wat moet deze man wel niet van me denken?

‘Het spijt me, ik huil als een meisje’, stamel ik. Hij weet natuurlijk niet dat al mijn liefdes samenvallen in zijn winkeltje en dat het me overvalt, omdat ik voor de meeste van deze liefdes geen tijd maak.

Hij knikt: ‘Ik begrijp het.’ Ondanks dat ik mezelf nog steeds verwensingen toewerp, geloof ik hem. Tot overmaat van ramp zegt mijn man nog grappend: ‘Nou, ik denk dat je haar ideale man bent hoor!’

Ik kan wel door de grond zakken. Maar mijn voeten weigeren te bewegen om de betovering te verbreken. De zachte klassieke muziek en felgekleurde afbeeldingen op het dikke papier maken een perfect contrast met de historische stad buiten. Vol verwachting over welke afdrukken er binnenkort aan de knijpers mogen drogen. Clément haalt een houtsnede tevoorschijn met de afbeelding van Figeac. Honderduit begint hij te vertellen. Met zijn pink volgt hij de lijnen waar nog restjes inkt opzitten. Ik volg zijn blik richting de muur en zie verschillende afdrukken met daarop deze afbeelding. ‘Ik heb deze winkel vandaag een jaar en één dag. Ik verdien niet veel, maar ik ga altijd met plezier werken. Ik hoop dit nog lang te kunnen doen.’ Ik hoop met je mee, Clément.

Wil je het werk van Clément Frouin bekijken?

Via deze link kun je zijn werk zien en bestellen.  Of volg hem op Instagram!