Een lome zomerdag van 36 graden, code rood en een dichte school. Terwijl het maatschappelijke leven platligt door de hitte, overdenk ik tijdens een wandeling met Hunter onze drang naar controle.

Soms schuurt de realiteit zo hard dat je adem tekortkomt. Zittend in mijn atelier in Camburat vecht ik met de ongeschreven regels, de verstikking van Breda en het gemis van een onvoorwaardelijk fundament. Een persoonlijk verhaal over het weggooien van knellende hakken en het kiezen voor de zachtheid in mezelf."

Al dagen is het ongewoon warm. Zittend in mijn tuin in Breda, overspoeld door de gemeentelijke grasmaaier en zoevende fatbikes, mis ik de halve meter dikke muren van ons Franse huis. De loome rust, de lunch die twee uur duurt en de koffie bij Madame Claudi in het wakker wordende Figeac. Ik wil naar huis.

Een ochtend vol prikkels leidt tot een lijstje van maffe irritaties en een herinnering aan een bizarre sessie bij de psycholoog.

Op de dagen dat het me allemaal te veel is en mijn zenuwstelsel volledig op tilt slaat, pak ik mijn pen en schrijf ik alles ongenuanceerd op. Zonder sociale filters. Neem een kijkje in mijn notitieboek van 7 mei over overprikkeling, verbazing over de maatschappij en de schone schijn op social media.

Zelfs in een atelier op een Franse berg, omringd door boslucht en spelende kinderen, blijkt de buitenwereld dichtbij. Van de kritiek van een cruisetoerist tot een dwingende marketingmail in je inbox: maatschappelijke prikkels reizen gewoon met je mee.