Tekort aan bloed leng je aan met regenwater

Camburat, 24 mei 2026

Mijn hand aait het beige ribfluweel van de bank in mijn atelier. Ik probeer diep in te ademen, maar het lukt me even niet. Ik richt mijn aandacht op de zachte stof onder mijn hand en sluit mijn ogen. Kalmeren gaat niet. Ik ben alleen, dus ik laat het gevoel me maar overspoelen en denk aan mijn familie. Ze zijn verloren geraakt in mijn hart. Ondoenbaar om te herstellen. Meestal mis ik ze niet zo erg, behalve als de wereld me laat merken dat er familie moet zijn: feestdagen, verjaardagen, mijlpalen en begrafenissen. Dan mis ik een basis en fundament, een plek waar van me gehouden wordt zoals ik ben.

Ondertussen weet ik dat vooral familie de kracht heeft om je hart zo zwaar te verwonden dat je leegbloedt. Dan kun je niet meer terugvallen op de bloedband en vul je het gemis aan met water en later, als je durft, met nieuwe liefde. Liefde voor het leven en liefde voor je dromen, wensen en gedachten. Je vindt kracht in jezelf en vindt nieuwe familie in vriendschap.

Langzaam neem je meer afstand van je bloedverwanten, als van oude schoenen waar je blaren en zere voeten in krijgt. Ze blijven in de kast staan, omdat je het nog niet over je hart kunt verkrijgen om ze weg te doen, maar ze hebben geen functie meer. Dan loop je een tijdje blootsvoets en voel je dat je toch gedragen wordt en niet sterft van hartzeer. Het tekort aan bloed leng je aan met regenwater en zon. Het verdriet draag je mee en elke dag wen je meer aan het gewicht. Je wandelt over bergen en dalen en ontdekt langzaam welke schoenen je wel passen en lekker zitten.

Voor mij blijken het laarzen, renschoenen en tuinklompjes, met dikke sokken of blote voeten. Mijn voeten zien er – net als mijn hart – geleefd uit; ze dragen me al veertig jaar. Laten me dansen, rennen, slenteren en geven me houvast. Mijn enkels zijn sterk en de huid stevig en dik. Ze gaan niet makkelijk stuk, die voeten van mij. Maar als schoenen te lang schuren, ontstaan er wonden. Zijn de open wonden en de pijnlijke plekken het waard? Kan ik het schuren verdragen én wil ik dat? Het dwingt me te kiezen.

Zo heb ik afscheid genomen van mijn collectie prachtige hakken. Ze gaven me zelfvertrouwen, verbeterden mijn postuur, ik voelde me mooi en zag dat anderen bewonderend keken. Maar mijn arme voeten werden liever niet in de onnatuurlijke vorm gedrukt en op een dag gaf ik het op. Ik verwisselde ze voor mijn afgetrapte renschoenen en werd daar zo blij van.

Want ik voel soms zo’n enorme drang om te rennen. Gewoon weg. Weg van mijn gezin, mijn leven en al het gedoe en de herrie om me heen. Rennen tot mijn voeten niet meer kunnen. Als we in Frankrijk zijn, dán ren ik. De wind fluistert ‘ren’ en daar ga ik en ik lach. Mijn haar wappert achter me aan en de hond springt blij om me heen. Ik wil sprankelen en me goed voelen. Zonder opsmuk, hakken en zonder mijn buik in te houden. Ik wil van buiten zijn wat ik van binnen voel. Leven!

Maar de realiteit haalt me in Breda weer in. Ik zit vast aan de regels van anderen, aan de ongeschreven wetten waarmee ik ben opgegroeid, de keuzes uit het verleden die me nu gijzelen en de bril waarmee de maatschappij naar me kijkt en dingen van me verwacht. Het schuurt, het trekt, het verstikt.

Ik ben geen klein meisje meer. Ik ben moeder van drie prachtige kinderen. Ik moet de regels gaan bepalen en ik moet recht doen aan de zachtheid in mij. Dan kan ik de mama zijn die ik wil zijn. Lief, geduldig, warm en betrokken. En leer ik mijn kinderen omgaan met hun eigen gevoeligheid, want kinderen leren van wat ze zien.

Mama is hier, mama heeft ruimte omdat ze haar grenzen aangeeft, ook als dat betekent dat ze anderen teleurstelt, of met hartzeer achterblijft. Mama slikt, voelt de pijn en durft verder te gaan om die innerlijke sprong te wagen. Want ook al zit mijn lijf nu nog vast in Breda; in mijn hoofd, in mijn hart en in alles wat ik ben en wil zijn, ben ik al verhuisd naar Frankrijk.