Zonder sociale filters: wat er op papier belandt als het te veel is

Er zijn dagen dat het me allemaal te veel is. Dan voel ik de spinnetjes over mijn ruggengraat rennen, woedt er in mijn buik een tornado en kan ik helemaal niks hebben. Alles is te veel; zelfs de ruisende blaadjes aan de bomen klinken als beierende kerkklokken in mijn hoofd. En niet die schattige van een kerkje in een Oostenrijks bergdorpje waarmee de tonen zacht meewuiven met de wind. Maar die van de Dom in Utrecht tijdens het beklimmen van de toren, als de tourgids je waarschuwt om je vingers in je oren te stoppen wegens kans op gehoorbeschadiging. Als ik eindelijk registreer dat ik veel te veel prikkels heb gehad en mijn zenuwstelsel volledig op tilt is geslagen, zoek ik een plek op waar ik even alleen kan zijn. Dan sta ik een tijdje te briesen en stampvoeten in een poging fysiek wat spanning kwijt te raken. Daarna pak ik mijn pen en notitieboek. Ik schrijf alles ongenuanceerd op wat er dan in mijn hoofd opkomt. Zonder mijn sociale filters te gebruiken. Zo'n schrijfsessie heb ik gehad op 7 mei, toen ik me de hele dag speelbal voelde van dingen die moesten en mensen die vonden dat ik me moest aanpassen aan hun agenda.

Breda, 7 mei 2026

Ik haat mensen! Niet alle, maar toch de meeste. Dat komt omdat de meeste mensen dom zijn. Of eigenlijk slim zijn in de basis, maar zich dom gedragen. Ik haat dat mensen zich maar van alles toe-eigenen, alsof ze alleen recht hebben op de wereld. Dat ze mensen of andere wezens die ze niet zint wegstoppen achter muren of in strikte (natuur)gebieden. Dieren halen we uit hun leefgebied en bekijken we in de dierentuin. We maken ons boos als ze dreigen uit te sterven, maar schieten ze neer als ze over de grenzen van het voor hen aangegeven gebied gaan. Wolven mogen bijvoorbeeld geen bedreiging vormen voor onze schapen, kinderen en gewassen. We laten ze vrij, geven ze de mogelijkheid om in onze natuur te verblijven, te gaan en staan waar ze willen en zich te reproduceren, maar ze stoppen gewoon niet bij het bordje 'verboden voor wolven'! Belachelijk!

Ik merk ook dat mensen die hard roepen, vaker hun zin krijgen, met als gevolg dat iedereen zichzelf nu adverteert op social media. Hoe gekker, hoe beter; rede telt niet meer. Alleen de like van domme mensen doet ertoe. Want het is vrij stupide om je tijd te verdoen aan het nepleven van anderen. De feeds voeren opgedirkte, gefilterde en geretoucheerde al dan niet AI-gegenereerde content. Het onderwerp gaat van feest naar vakantie en terug, heeft altijd heerlijk eten, hoeft in de sportschool alleen maar lachend in een strakke legging naast een apparaat te staan en floep! Getraind.

Poepen, het huishouden, jankende kinderen troosten en ondergoed van manlief van de grond rapen, schijnen ze niet te doen. Werken ook niet. Al lijkt het me doodvermoeiend om steeds te moeten shinen voor likes van onbekende, anonieme volgers. Weinig likes? Verkeerde hashtag gebruikt, iets ongelukkigs gezegd, of gewoon niet relevant meer? Dat kan niet goed zijn voor je zelfvertrouwen. Waarom mensen? Waarom hebben we influencers en waarom geven we die de macht om te bepalen wat wij willen zien, horen en meemaken? Omdat ze geld verdienen over de ruggen van domme mensen. Geld maakt niet gelukkig, maar het is zo belangrijk om te hebben, zodat je ook spullen kunt kopen die je niet nodig hebt en eigenlijk ook niet echt wilt hebben. Fillers in je gezicht kunt laten spuiten, omdat je denkt dat rimpels lelijk zijn. En je te dikke billen in een te strakke legging hijst om klaarblijkelijk niet te gaan sporten, maar je al scrollend op Instagram vol te vreten met chocolade. Dat is nodig, want om al die zooi te kopen heb je geld nodig dat je moet lenen bij Klarna en dan nog kun je jezelf niet meten aan de influencende barbies van deze wereld. Want zij laten een leven zien dat niet bestaat; het is reclame en iedereen doet er vrolijk aan mee en juicht het toe. Een hele generatie kinderen naar de klote. Boeien, na mij de zondvloed. Ik haat het!