Daar waar je neervalt, groei je

Breda, 26 juni 2026

Vandaag is een rare dag. Ik voel me goed, maar heb geen controle over hoe dingen lopen en blijkbaar geeft dat niet. Lekker dartelen.

Gisteren heb ik genoten van de veldbloemen langs het pad. Het gras stond hoog en de bloemen stonden er fier tussenin, paars, wit, roze en geel. Zo gezellig. Alsof de natuur een enorm veldboeket op de tafel had gezet. Vandaag keek ik onbewust uit naar de bloemenpracht waar ik gisteren tijdens het lopen met mijn hand doorheen streek. Vandaag lag alles plat. Er was gemaaid. Het stak een beetje. Wie haalt het in zijn hoofd om de bloemen te kortwieken en als verdord stro op te laten drogen? Hunter huppelde er lekker overheen. Het deerde hem niet. Hij was allang blij dat hij even zijn benen kon strekken en mocht rennen. Steeds controlerend of ik nog in de buurt was. Hij heeft even gezwommen en gespeeld terwijl de atmosfeer opwarmde en de zon feller ging schijnen. De stilte viel me op. Geen mensen, honden, fatbikes en joggers, alleen Hunter, ik en Elton John in mijn oren. Heerlijk was het. Toen we terugliepen en hij rustig aan de lijn naast me liep, genoot ik echt. Zo is het leven goed: je neus volgen, plezier en contact maken met je hondenvriend en de natuur. Bij thuiskomst kwam Jette naar me toe. Meteen ontsproot er paniek, die ook weer direct ging liggen. Haar gezicht was kalm en ze hupste vrolijk op me af. De school was dicht. Er is code rood afgegeven wegens de extreme hitte van 36 graden. Dat had ik gemist, want nieuws komt er bij mij niet in en ik had ook de schoolapp nog niet gezien vandaag. Onwillekeurig grinnik ik. Wat een aanstellerij. Er zijn tal van landen waar het weken deze temperatuur en warmer is. Daar gaat het leven ook gewoon door. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik ervan moet zeggen of vinden. Ik begrijp de heisa niet. Ja, het is warm, dan doe je toch wat kalmer aan en drink je een extra glaasje water, toch?

De natuur doet zijn ding. Net als het weer. Je kunt de bloemen onthoofden en het maatschappelijke leven platleggen, maar daar heeft de natuur geen boodschap aan. De bloemen vinden hun weg weer naar de zon, die ze blijft verwelkomen met warmte en licht. Misschien is dat wat we zijn kwijtgeraakt. De binding met de natuur. Dat plantjes warmte en licht nodig hebben en dat je daar geen kas voor hoeft te bouwen, maar dat je kunt wachten op de zon. Maar ja, controle.

De moderne mens is dol op controle en de zon en natuur laten zich niet controleren. Ze zijn gewoon wat ze zijn op dat moment. Bloemen verwelken nadat ze hebben gezorgd dat hun zaden door de wind het veld op geblazen kunnen worden. Ongeacht of dat veld bedoeld is als voetbalveld, park of gazon. Dat interesseert de wind en die zaden geen reet. Daar waar je neervalt, groei je. Word je je prachtige ik met roze bloemen en zonder jaloers te zijn op de paarse bloemen. Dat doet alleen ons brein. De grootste schat en vijand van de mensheid. Konden we maar leren hoe we ermee om konden gaan. Maar we vullen het liever met nonsens. Domme filmpjes van mensen die van schansen rijden in winkelkarretjes. Lachen om leedvermaak als hij zich zeer doet. Maar maaien omdat het gras te hoog staat naast een paadje waar de berm de enige natuur in de buurt is, vind ik waanzin.

Maar wie ben ik? Dat is een goede vraag. Wie het weet, mag het zeggen! Ik ben een dromer, een mooimaker en een dwarrelaar. Ik ben als het bloemzaad in de wind. Dwarrelend, tollend en dansend op de luchtstroom. Neervallend waar de wind heen waait en dromend van de dag dat ik een prachtige bloem ben met mijn kopje fier in de lucht. Zonder reden, gewoon omdat het mooi staat en de bloemenzee nog wel een extra roze bloemetje kan gebruiken.

Tot de grasmaaier komt. Dan houdt het dromen op en begint het echte, door anderen gecontroleerde leven weer. Het lot van de moderne mens.