Mon Dieu! Laat me met rust

Een paar dagen geleden heb ik een heel eerlijke tekst geschreven over mijn reis door Europa met Steve. Tijdens het schrijven voelde ik “de flow”, het schrijversequivalent van runners high. De woorden stroomden uit mijn pen. De basis was goed en behoefde niet veel editing. Ik was trots en vroeg me af wat anderen ervan zouden vinden. Was het echt zo goed als ik dacht? In overmoed heb ik het stuk zonder correcties naar mijn moeder opgestuurd, met de vraag of zij het eens aan wat mensen die mij niet kenden wilde laten lezen.

De reacties vielen me alles mee. Op één mening na. Een dame voor wie reizen op een luxe all-inclusieve cruise stappen is, vond dat mijn ervaring aan de gens van Servië naar Kroatië overdreven was en niet klopte. Mooie boel, dacht ik. Ze mag haar mening hebben, maar ze kan niet zeggen dat wat ik vind, voel en ervaar niet waar is. Zij zat die dag tenslotte niet uren bij mij en Steve in de auto, waar bedelaars op het agressieve af probeerden geld los te krijgen en chagrijnige grensbewakers net te lang en indringend van mij naar mijn paspoort keken. Hooguit ervaart ze minder spanning als ze met een cruise terug het Schengengebied invaart. Totaal niet vergelijkbaar, dat weet ik, maar haar opmerking kroop toch onder mijn huid. Het heeft me er zelfs van weerhouden verder te schrijven aan dat stuk waar ik aanvankelijk een boek van wilde maken.

Een paar dagen later zit ik in mijn atelier. Door het raam blaast een zacht briesje dat een frisse boslucht meeneemt, net als de lachjes van mijn kinderen die op hun zelfgemaakte schommel spelen.

Ik open mijn mail en zie een marketingbericht van Greetz. Of ik niet wil vergeten mijn moeder een kaart te sturen; het is inmiddels al bijna Moederdag. Ik verwijder het bericht, zonder het echt te lezen. Maar ik betrap mezelf ineens op gedachten over Moederdag die ik eerder helemaal niet had. Ik was me er niet eens van bewust dat het bijna Moederdag was.

Nu vraag ik me af of ik iets moet met mijn moeder en of ik iets mag verwachten van mijn man en kinderen? Uit ervaring weet ik dat enige verwachting koesteren alleen maar leidt tot teleurstelling. Er schuiven wolken voor mijn fijne humeur. Klote Greetz, met je marketingmails om geld te verdienen en mij lekker aan je bedrijf te binden door te doen alsof ik pas een goede dochter ben als ik minimaal een kaartje stuur naar mijn moeder. Om me vervolgens een schuldgevoel te geven als ik er geen chocolade, bloemen of andere meuk bij verstuur. En met hetzelfde mailtje help je me ook even te herinneren aan het feit dat ik vast geen goede moeder ben als mijn gezin deze “speciale dag om je moeder te verwennen” aan zich voorbij laat gaan.

Maar laten we even eerlijk zijn. Greetz bepaalt niet dat ik een goede dochter ben, of een goede moeder. Greetz speelt in op mijn schuldgevoel en op de primaire angst van sociale uitsluiting. Dat is een marketingstunt die me in mijn veilige bubbel volledig om mijn oren slaat. In Nederland was ik langzaam aan gebrainwasht op iedere straathoek, bij het openslaan van elk willekeurig tijdschrift en bij het betreden van elke winkel. Dat is het effect van de enorme, ongelofelijk irritante en totaal onnodige stroom aan oneindige prikkels die de maatschappij op me afstuurt. Maar zelfs in mijn atelier op een berg in Zuid-Frankrijk, waar meer herten wonen dan mensen, ben ik niet veilig. Mon dieu!

De meetlat van een ander: waarom we zo bang zijn voor sociale uitsluiting

Blijkbaar reizen die onzichtbare maatschappelijke lijntjes en de angst om buiten de boot te vallen gewoon met me mee naar Frankrijk. Het laat me achter met een diepere vraag die door mijn hoofd blijft spoken: waarom zijn we eigenlijk zo doodsbang voor die sociale uitsluiting? Waarom geef ik de cruisetoerist en de marketeers van deze wereld überhaupt de macht om me zo te laten twijfelen aan mezelf?

Lees verder in Hoe dan?!