Ik wil naar huis (en naar Madame Claudie)

Breda – woensdag 24 juni 2026

Vanmorgen voelde de lucht als een warme deken op mijn lijf. In alleen mijn ondergoed zocht ik naar een koel plekje op de lakens. Draaiend en genietend als een kat in de zon. Al dagen is het ongewoon warm. Ik heb de luxe om kalm aan te doen en ben met Lot veel binnen in de relatieve koelte. Als de zon langzaam aan zijn nachtrondje begint, doe ik nog wat huishoudelijke klusjes en verder plan ik activiteiten zo vroeg mogelijk op de dag. Ik pas mijn bezigheden en tempo aan op het weer en de natuur. Ik verbaas me over de bouwlui op steigers in de zon, die ik vanuit mijn zolderraam kan zien, en over de zwetende en zwoegende postbode die met 32 graden op de fiets zijn ronde maakt.

Onwillekeurig denk ik aan Frankrijk, waar de werkzaamheden met deze temperaturen vertragen en net zo loom worden als mijn hond die ligt te hijgen in de schaduw. Niet erg productief en efficiënt, zouden we in Nederland zeggen. Wel beter voor je gezondheid, zou het Franse antwoord zijn.

In mijn Nederlandse nieuwbouwwoning met grote ramen mis ik mijn Franse luiken die de zon en warmte blokkeren en het huis met de halve meter dikke muren koel houden. En het bos rondom het huis dat overal zorgt voor schaduwrijke plekken. In Breda is mijn tuin ook een oase van schaduw door de enorme wisteria. Ik heb haar gemoedelijk Histeria gedoopt, omdat ze zo snel en weelderig groeit dat ik er eigenlijk naast moet blijven staan met mijn snoeischaar. Toch zet mijn tuintje weinig zoden aan de dijk in deze bakstenen oven van een stad waar de zwembaden met pompen op zonne-energie als puisten oppoppen in de onderhoudsarme met tegelgevulde tuinen. Kunnen ze lekker wedijveren met de airco’s die koele lucht de huizen in en warme lucht gevuld met herrie de huizen uitblazen.

Toen ik mezelf vanmorgen in de spiegel aankeek, dacht ik aan een opmerking van lang geleden waarin iemand me vertelde dat ik meer make-up zou moeten dragen. Mijn gezicht en huid ogen fris en kalm. Tja, het vel wordt wat minder strak en er verschijnt her en der een rimpeltje, maar daar helpt make-up ook niet tegen. Ik denk ook aan Madame Claudie, de eigenaresse van Hotel Champilion in Figeac. Een krasse Franse oude dame, die met artrose in haar handen, pikzwart geverfd haar en alleen een beetje oranjerode lipstick nog iedere dag haar gasten verwelkomt. Ik mis haar. Ze was zo innemend en nieuwsgierig naar ons toen we voor het eerst in Figeac waren en een slaapplaats zochten, en sindsdien elke keer hartelijk als we haar ontmoetten. Ineens heb ik enorme trek in een ontbijtje bij haar. De perfecte koffie met warmgestoomde melk, verse croissantjes en stukken stokbrood met boter en jam.

Bekijk het volledige bericht en de reacties via deze link op Facebook.

Gecomplimenteerd met versgeperste jus d’orange voor de vitamientjes. Ik kan het getinkel van het cafétje in het wakker wordende Figeac bijna horen. Een magisch moment van de dag waar de warmte van de mensen en de gemeenschap voelbaar is door de kussen op wangen en de ça va’s die men uitwisselt met eenieder die ze kennen. Toen ik mezelf vanmorgen in de spiegel aankeek, dacht ik aan een opmerking van lang geleden waarin iemand me vertelde dat ik meer make-up zou moeten dragen. Mijn gezicht en huid ogen fris en kalm. Tja, het vel wordt wat minder strak en er verschijnt her en der een rimpeltje, maar daar helpt make-up ook niet tegen. Ik denk ook aan Madame Claudie, de eigenaresse van Hotel Champilion in Figeac. Een krasse Franse oude dame, die met artrose in haar handen, pikzwart geverfd haar en alleen een beetje oranjerode lipstick nog iedere dag haar gasten verwelkomt. Ik mis haar. Ze was zo innemend en nieuwsgierig naar ons toen we voor het eerst in Figeac waren en een slaapplaats zochten, en sindsdien elke keer hartelijk als we haar ontmoetten. Ineens heb ik enorme trek in een ontbijtje bij haar. De perfecte koffie met warmgestoomde melk, verse croissantjes en stukken stokbrood met boter en jam. Gecomplimenteerd met versgeperste jus d’orange voor de vitamientjes. Ik kan het getinkel van het cafétje in het wakker wordende Figeac bijna horen. Een magisch moment van de dag waar de warmte van de mensen en de gemeenschap voelbaar is door de kussen op wangen en de ça va’s die men uitwisselt met eenieder die ze kennen.

Mijn gedachten dwalen af naar haar terras. Als je daar zit te nippen van je koffie, kijk je recht uit op het Place des Écritures, waar die gigantische, zwarte granieten Steen van Rosetta ligt. Een bijzondere plek. Althans, totdat je zoon besluit om er een bloederig, onvrijwillig offerritueel uit te voeren met zijn melktanden. Zelfs in de serene ochtendrust van Figeac ligt het drama uit de oudheid soms letterlijk op de loer.

Een glimlach trekt over mijn gezicht als ik denk aan hoe thuis en geborgen ik me daar voel. In de ochtenddrukte, die vergeleken met hier zo kalm en lief is. Joie de vivre snap ik pas sinds ik in Camburat woon, waar er gewerkt wordt om te leven en het leven meestal voor gaat. Waar lunch twee uur beslaat en de bedrijven dan gewoon dichtgaan. Tijd voor jezelf, je vrienden en je gezin iedere dag stipt om twaalf uur, ongeacht wat je aan het doen was. En waar je gewoon stopt, wacht en een praatje maakt als een everzwijn besluit even uit te rusten midden op de weg. Ik mis het, zittend in mijn tuin in Breda, waar ik overspoeld word door de gemeentelijke grasmaaier, zoevende fatbikes en naar overstekende ganzen toeterende auto’s. Ik wil naar huis. En naar madame Claudie!

Al moet ik eerlijk bekennen dat die maatschappelijke ruis en de meningen van de buitenwereld soms zelfs via de wifi mijn Franse atelier binnendringen om mijn humeur te gijzelen.