Wie huilt er nou om vogels die fluiten?

Ik ben in mijn happyplace. Ik zit in kleermakerszit op mijn zachte beige bank van ribfluweel. Het vroege lentezonnetje is al sterk. Hij schijnt op mijn gezicht en tekent de grote ramen in schaduwen op de grond. Hunter ligt naast me te slapen, met zijn poten in de lucht. Elke keer als ik mijn atelier inloop, voelt het als een omhelzing, als thuiskomen bij mezelf. Hier kan ik helemaal mezelf zijn, in al mijn kleurrijke en soms stekelige facetten. De lange open ruimte is geschikt om te schilderen, yoga te doen zonder meubels te raken en ik kan er zelfs dansen. Maar vaak zit ik, zoals nu, lekker op de bank te schrijven en te genieten van het licht dat samen met de wind door de frisse nieuwe groene blaadjes walst. De houtige tonen van de zoete, kruidige wierook drijven samen met de lichte muziek door het open raam het bos in. Ik ben totaal ontspannen en begin te huilen. De opgebouwde spanning, onrust, druk en onmacht overspoelen me ineens. Ik schud van het hartverscheurende snikken en veeg trillend met mijn mouw het snot van mijn gezicht. Als ik bedaar, moet ik een beetje lachen. Het is maar goed dat ik alleen ben. Wie huilt er nou om vogels die fluiten in de wierook? Ik pak mijn vulpen en notitieboek en pleur het allemaal ongecensureerd op mijn papier. Als ik klaar ben, adem ik diep en veeg ik de laatste tranen van mijn wang. Hunter, die ongemerkt tegen me aan is komen liggen, likt zacht aan mijn hand. ‘Ja vriend, dit is

genoeg. Mijn gezin, de natuur, mijn dieren, een goede pen en notitieboek. Meer heb ik echt niet nodig om gelukkig te zijn.

Nu mijn hoofd leeg is van alle overdaad die de wereld op me afklettert, heb ik behoefte aan beweging. Ik sta op en kriebel de Hunt nog eens achter zijn oor. Kom jongen, wandelen. Hij vliegt omhoog en rent naar de deur als een koe die na de winter voor het eerst de weide in mag.

De zon verwarmt mijn wangen. Ik voel ze gloeien. In mijn buik groeit ook een warm gevoel. Ik denk dat dit is wat mensen geluk noemen. Het restje weerstand in mijn buik smelt weg en er groeit hoop voor in de plek. Ik weet dat ik mijn destructieve zelf nu niet de gelegenheid mag geven om dit gevoel te verpesten. Dus ik besluit bloemen te plukken. Als ik mijn verse bos veldbloemen in het vaasje zet van de vrouw die hier voor mij woonde, realiseer ik me weer: ik woon hier gewoon hè!