Prikkelbaar in de polder, hoe het Franse platteland mijn zenuwstelsel moet gaan redden!

Vrijdagochtend - 8.26 uur

Mijn hoofd tolt. De prikkels zijn nu al te overdreven aanwezig. Mijn centrale zenuwstelsel zindert alsof er spinnetjes doorheen rennen. En mijn hersenen zijn vloeibaarder dan de waterige smoothies van de dure ecotent in de stad. Ik heb al een kind en een hond gekalmeerd, de ander gehouden aan een afspraak met zichzelf en ik probeer actief de kleinste te negeren, omdat hij krijst als een speenvarken om alles wat niet lukt. Op dit moment is de uitdaging: driewieler moet onder eetkamerstoel door. Manlief is ook al een tijdje door zijn prikkels heen en loopt betweterig en controlerend door de huiskamer als een dronken wannabe-SS'er, uit op ruzie. En ik? Ik wil gewoon naar huis.

Redeloze irritaties

Ik denk aan mijn atelier, waar af en toe een zweem van de lekkende septictank voorbij komt. Het zonlicht de vloer kust in de vorm van de ramen en de bank me stil uitnodigt om even weg te zakken in de stille zachtheid met uitzicht op groen. En daar waar de deur op slot kan! In mijn hoofd loop ik langs het lijstje van dingen die me op dit moment irriteren, omdat ik geen ruimte meer heb om rationeel te zijn.

1. De buurman die voorbij de stoep en de geparkeerde auto's loopt om zijn tafellaken midden op straat uit te kloppen.

2. Een onbekende auto die op twee plaatsen geparkeerd staat voor mijn deur, zodat iedereen zijn auto er ook maar bij heeft gekwakt, helemaal niet ordelijk,

   waardoor er veel minder auto's op de toch al minimale plekken kunnen staan.

3. De buren die het nodig vinden om gipsplaten tegen de muren te spijkeren tijdens kinderbedtijd, waardoor mijn kind nu strontvervelend is, omdat hij niet voldoende slaapt.

4. De enorme hoeveelheid afval op straat, van huisraad tot een godsvermogen aan statiegeld in de vorm van weggegooide blikjes.

5. Het feit dat ik alle stomme gesprekken kan verstaan, overal! Zelfs die van mensen die niet eens in de buurt zijn, omdat iemand het nodig vindt om te bellen via de speakerfunctie in de supermarkt.

6. De totale kakofonie aan geluiden: airco's, rijdende auto's, zoevende fatbikes met pubers die verkeersregels als optioneel beschouwen, notificaties van ieders telefoon, gillende kinderen op schoolpleinen of zomaar in het wild, bladblazers (wat een achterlijke dingen zijn dat trouwens! Hark het bij elkaar en stop het in de container.).

7. Bouwverkeer. Overal trekken ze de weg maar open. Of nog erger, ze sluiten de weg hele dagen af om tussen de pauzes, de regen en het overleg door twee uurtjes op het dooie akkertje stapels zand en stenen te verplaatsen.

8. Nette rechte lijnen. Overal! Ik haat het.

9. Grijs, zo ontzettend veel grijs. Grijze wegen, gebouwen, auto's, fietsen, mensen. Wie heeft dat bedacht? Had dan een leuk kleurtje gekozen. Nee, nietszeggend, altijd goed, niemand kan er iets van zeggen, saai grijs.

   
   

Kon ik er maar van houden

Maar er zijn mensen die ervan houden. Die de orde, de rechte lijnen en herrie fijn vinden. Ik ben daar jaloers op. Ik zie een kleurloos, hol en duur leven vol spullen, zonder verbinding met de omgeving. Ik zou ook graag houden van Nederland, dan was ik al thuis. Maar ik ben in een wereld die ik niet begrijp en niet mooi vind. Een plek die te veel is, me leegzuigt en dood op de bank Netflixend achterlaat. Ik wil leven, ik wil naar huis. Mijn gedachten dwalen af naar gisteren.

'Window of tolerance, ken je dat?', vraagt mijn ggz-psycholoog waar ik toen mijn zoontje veertien maanden was eindelijk terecht kon met mijn prenatale depressie.

'O, ja!', lieg ik. Ik ken het niet echt, maar ik kan me er wat bij voorstellen. Hoe groter het raam, hoe beter je in staat bent je te gedragen.

'Omgevingsfactoren hebben heel veel invloed op de manier waarop je prikkels kunt verwerken. Hoe meer energie er verloren gaat omdat je jezelf moet reguleren, hoe kleiner je raam wordt. Natuur en verstilling kalmeren je zenuwstelsel en vergroten je raam. Mensen die zeer gevoelig zijn voor omgevingsprikkels zoals jij, hebben in een omgeving zoals deze maar weinig marge. Je energie gaat op aan jezelf reguleren en daarna is er niet veel meer over. In Frankrijk zorgt de natuur, de frisse lucht en de minimale prikkels ervoor dat je veel meer marge hebt, dus een groter raam. De omgeving kalmeert je en daarmee houd je energie over voor andere dingen, zoals je grenzen bewaken, creativiteit en spelletjes doen met je kinderen.'

Terwijl ik luister en me realiseer dat ik in Frankrijk inderdaad veel meer mezelf ben en makkelijker kan laveren in het oerwoud van menselijke interacties, vraag ik me af wat ze eigenlijk probeert te zeggen.

'Dus', concludeert ze. 'Je kunt werken aan het nog beter leren omgaan met prikkels, maar als ik jou was, zou ik de spaarzame energie die je hebt besteden aan zo snel mogelijk naar Frankrijk verhuizen.'

Ik ben even stil. Zij ook. Glimlachend over haar kopje thee.

'Oké, en stel dat ik wil werken aan: zo snel mogelijk naar Frankrijk verhuizen?

'Ja, dan moet je niet bij mij zijn', grinnikt ze.

Ja zeg, dank je de koekkoek. Zo kan ik ook van mijn wachtlijst afkomen, denk ik.

'Maar goed, ik blijf toch aan Nederland verbonden door mijn ex, familie en nationaliteit? Dan moet ik er toch ook mee om kunnen gaan?', vraag ik haar.

'Ja, dat klopt, maar als je in Frankrijk woont, dan bezoek je Nederland en weet je dat je weer naar huis en de rust teruggaat. Dat is makkelijker. Als je hier woont, ben je op bezoek in Frankrijk. Dat is een ander gevoel.'

Ze weet het leuk te verkopen, deze psychochick, al heeft ze geen ongelijk; ze zet alles wel even op zijn kop. Want als ik ervan uitga dat ze daar zit om me oprecht te helpen en niet om de wachtlijst zo snel mogelijk leeg te spelen, dan zegt ze eigenlijk: in Nederland ga je je nooit fijn voelen. Je kunt de tsunami aan prikkels in deze omgeving vol geluid, reclame en opeengepakte mensen niet aan. Dat is alsof je met een zonnebril op in de pollen zwemt. Je lijf is niet gebouwd voor Nederland, net als een Ferrari niet gebouwd is om door de woestijn te toeren.

Klotezooi.

'We moeten afronden, de tijd zit er alweer op. Tot volgende week?'

'Jaja, tot dan', zucht ik.